Het is niet eerlijk,
Want wij weten niet
Wie heeft het uitgedacht,
Dat jij moest sterven.

Het is niet eerlijk,
Want jou is niet gevraagd
Of je wel wilde,
Of je ’t wel mooi genoeg vond, zo.

Het is niet eerlijk,
want anderen wachten op de dood
en jou overkwam ongevraagd
dit ongenaakbaar sterven.

Het is niet eerlijk,
Want ongevraagd en ongewild
Doe jij ons nu pijn
Door voorgoed uit ons midden weg te zijn.

Schoonbroer Tom
Sarah, je lieve glimlach zullen wij nooit vergeten. Om woorden die pijn doen, de vergeten glimlach, het verwaarloosd schouderklopje, de niet gedroogde tranen, de niet waargemaakte wensen, vragen wij om vergeving.


Schoonbroer Bert
Sarah, je ongedwongen spontaniteit moet ons inspireren om verder te gaan.
Om het gebrek aan aandacht en tedere bezorgdheid, vragen wij om vergeving.


Schoonzus Griet
Sarah, je handen waren zacht en strelend. Altijd hield je ze open om te kunnen helpen.
Vergeef ons als wij niet altijd met open handen naar jou kwamen.


Broer Peter
Sarah, je leefde voor Tom en de kindjes, je familie en je vrienden.
Laat ons bidden voor het gezin dat het gemis niet aankan. Voor de gemeenschap die de menselijke nood niet ziet. Voor de samenleving die geen plaats laat voor verdriet.

Herinneren is weerzien, is ontmoeten, is het goede van Sarah laten voortleven, is loslaten wat voorbij is, en toelaten wat de toekomst brengt.
Sarah herinneren, is Sarah nu anders zien. Haar zien vanuit een ander levenslicht, en even stilstaan, om verder te “kunnen” gaan.

Nu is alles “stil” geworden. De dood brengt stilte mee!
De mensen zeggen: “Laat de doden los”.
Maar… we willen Sarah niet loslaten!
We willen haar bewaren in de onbeperkte ruimte van ons verlangen.

We zullen over haar spreken, en in de stilte van de avond zullen we haar vasthouden. Met de dood van Sarah is een schaduw gevallen over het bestaan van de familie… de schaduw van verdriet.

Sarah… altijd zul je bij ons zijn in onze herinnering. Doch, het leven gaat door, aarzelend en onzeker.

Het is heimwee die zo zeer doet. Het is heimwee die ons terugvoert naar de dagen van geborgenheid, de dagen die gewoon waren, de dagen van geluk!

Nu is het heimwee dat ons telkens weer doet overlopen van verdriet.
Maar in ons hart zullen we je bewaren, en je naam blijven noemen, telkens opnieuw… Sarah!

Nog te krijgen

Liefste Sarah,

Hier zit ik nu te staren op een leeg blad, op zoek naar de juiste woorden om de gevoelens van alle medewerkers te verwoorden. Er valt zoveel te zeggen maar geen enkel woord kan precies omschrijven wat er door ons heen gaat. Ik ben sprakeloos Sarah, en je weet, dat is een zeldzaamheid.

JIJ zei het liever met beelden. Je legde je ziel in je beelden, zei je nog in een interview, toen je enkele maanden geleden een internationale fotografieprijs won voor die prachtige kalender.
En dat kon je zien aan jouw werk. ‘De foto’s van de lachende kindjes op deze kalender zijn optimistisch en geven licht op een treurige dag’, lichtte je nog toe. Wel Sarah, dit is een bijzonder treurige dag, de treurigste dag uit het leven van eindeloos veel mensen.

Het afscheid is zo plots, zo hard, zo onmenselijk. We zouden er alles voor over hebben om de klok terug te draaien en jou terug in ons midden te hebben. Want daar stond je. Je was niet zomaar de vrouw van onze baas, je was onze collega, altijd opgewekt en vriendelijk. Je was één van ons.

Als we jou niet zagen, dan konden we je soms bezig horen in de fotostudio. Heel vaak aan de slag met joelende kinderen, en die lieten zich niet altijd makkelijk op de gevoelige plaat vastleggen. Maar je hield van die uitdaging, de puurheid van kinderen en de ouders gingen altijd tevreden naar huis met prachtige foto’s van hun kroost.

Je hield van fotograferen & je hield van kinderen, niet zomaar zette je samen met jouw liefste Tom vier prachtige kinderen op de wereld. Een geboren mama was je, met ambitie en ontzettend veel energie om zoveel zaken te combineren.

‘Het leven is kort, probeer te doen wat je graag doet’ lees ik nu met een wel heel erg wrange nasmaak in één van de artikelen waarin je geciteerd werd destijds. Jouw leven is abrupt veel te vroeg geëindigd en dit maakt ons boos en verdrietig. Het is een troost te weten dat jij deed wat je graag deed.

Je was enkele weken geleden nog mee op bedrijfsweekend en God, we kunnen die zalige momenten daar in Diksmuide met jou erbij nu alleen maar koesteren. Je ging nog met jullie kindjes en je goede vriendin een woensdagmiddag naar het strand, je ging op zaterdagavond nog gezellig met Tom eens alleen eten om jullie huwelijksverjaardag te vieren. Je was tot het allerlaatste moment bij je gezin en vrienden die zondag.

Liefste Sarah, we gaan jou hard missen en we beloven dat we jouw geliefde Tom, de kindjes en de ganse familie zullen steunen. En als het moeilijk gaat – en dit wordt aartsmoeilijk – dan pakken we jouw kalender vast en zorgen we ervoor dat we het licht zien dat jij ons wilde tonen. Dan zorgen we er voor dat we ondanks de pijn, optimistisch blijven. Want Sarah, dat was jij ook altijd…

Barbara
Tante Sarah, je was altijd druk in de weer. Je omringde nonkel Tom en de kindjes als een ongelooflijk liefdevolle mama. Je was de definitie van “goedheid”.
Laat die goedheid groeien in ons. Daarom danken wij u.
Laat ons in stilte bidden.

Mattias
Het afscheid van tante Sarah doet ons stilstaan bij vele dingen.
Bij alles wat ons samenbracht en ons nooit meer zal scheiden.
Bij de volheid van haar leven en de leegte die zij nu achterlaat.
Bij de onbestemde vraag “waarom”, waarop niemand antwoord krijgt.
Help ons dat te begrijpen.
Laat ons in stilte bidden.

Barbara
We danken tante Sarah voor de vele vormen van vriendschap en liefde die zij
in haar korte leven aan ons schonk.
We danken voor de vrede en de rust die zij uitstraalde.
We danken voor wat ze geweest is, een ideale vrouw, een formidabele moeder …
Om nooit te vergeten!
Maak ook van ons dankbare mensen.
Laat ons in stilte bidden.

Mattias
Tante Sarah, na een week van intense hoop, is het nu tijd voor berusting.
Maar laat de band van zoveel jaren samenzijn levenslang bij ons voortduren.
Laat ons in stilte bidden.

Liefste tante,

Er gebeuren onmenselijke dingen de laatste tijd. Dingen die een mens niet voor mogelijk houdt. We moeten afscheid nemen, afscheid nemen van een vrouw die uniek was, mooi, verstandig, rustig, zorgzaam, trots en altijd vrolijk. Toch zie ik dit niet echt als een afscheid, maar eerder als een pauze. Een lange pauze. Nadien zien we elkaar terug, weliswaar in een andere wereld. Fysisch zeg ik vaarwel, maar je leeft verder in mijn hart, in mijn gedachten en in mijn lichaam.
Ik verstop voor niemand dat ik een speciale band voelde tussen jou en mij, want jij, jij hebt iets speciaals, iets wat ik eigenlijk niet kan uitleggen, gewoon dat beetje extra. Je bent een voorbeeld op alle vlakken. Je hebt in je korte leven een grote invloed gehad op mij en vele anderen. Je was een prachtige vrouw, zowel innerlijk als uiterlijk en die hield van haar man. Je bent een prachtige vriendin Je bent een prachtig familielid Je bent een prachtige zus Je bent een prachtige dochter Je bent een prachtige tante, die altijd voor mij gezorgd heeft wanneer nodig en altijd klaarstond voor ons . Maar je bent vooral een prachtige mama, die met hart en ziel voor haar kindjes zorgde!
Dat voorbeeld wil ik graag volgen. Je geloofde altijd in mij zoals ik altijd in jou geloofde. Als klein jongetje maakte ik mee hoe schitterend je het deed tijdens Miss Belgian Beauty. Toen was ik al heel fier op jou. Toen ik enkele maanden terug hoorde dat je een internationale prijs gewonnen had in de fotografie was ik echt trots en ik sms’te je meteen om je te feliciteren. Ik vertelde het aan iedereen rond, mijn tante ging een topcarrière tegemoet! Alles oogde zo mooi. Helaas werd alles abrupt ten einde gebracht. Ik heb, samen met de familie, twee zware weken achter de rug. Twee weken van angst, hoop en immens verdriet. Twee weken die eeuwen duurden. Helaas moest je ons verlaten en dat weegt enorm zwaar. Ik verlies een familielid, een vriendin maar bovenal een supertante. Ik wil je niet loslaten en zal dat ook nooit doen. Ik zal er nu samen met de familie alles aan doen om de vele taken waarmee je bezig was te voltooien. Zo zal ik meehelpen om het allerbeste te verkrijgen voor je vier mooie kinderen. Hoewel een moeder, en zeker een moeder als jij, niet te vervangen is zal ik Ibe, Lander, Aude en Oliver een warm hart toedragen, vol liefde, want ze verdienen net als jij het allerbeste. En zo zullen ze groeien naar het voorbeeld van hun prachtige mama.
Tante Sarah, bedankt voor alles wat je mij gaf, voor alles wat je voor mij en de familie deed en voor alle ervaringen die we samen mochten delen. Ik ben trots dat ik je neef mag zijn.
We will see each other again, but not yet.
Slaap zacht lieve tante

Tekst komt nog

Lieve Sarah,

Hier zijn geen woorden voor.
Ondraaglijk voor ons is het gemis. Onrechtvaardig voor ons wat is .
Jouw leven lang zo bijzonder. Jouw leven lang maar veel te kort.
Iedereen is uniek maar jij bent bijzonder, Sarah. Zo bijzonder voor Tom, voor Ibe, voor Lander, voor Aude, voor Oliver, voor jouw familie, collega’s en voor jouw vrienden.
Hemels heerlijk ben je, hemels eerlijk. Met jouw lieve, lachende levenslust. Met jouw prachtige reportages als levenskunst.
Jij bent zo bijzonder , Sarah.
Jij bent een bijzondere echtgenote voor Tom. Zijn droomprinses. The perfect match. Gemaakt voor elkaar. Met zoveel flair en naturelle. Steeds lief voor elkaar, jezelf kan je moeiteloos wegcijferen voor jouw gezin . De avond voordien nog een supergezellig etentje in Brugge met z’n tweetjes. Tot het laatste moment hebben jullie van mekaar genoten. Dit is het ergste wat jullie kon overkomen.
Je bent een heel bijzondere mama voor Ibe, Lander, Aude en Oliver. Jouw kindjes zijn zo beleefd, ze zijn zo’n lieve, sportieve, flinke allesvreters. Allemaal geleerd van jou.
Je bent zo’n bijzondere vriendin, Sarah, en zo’n warme gastvrouw. Altijd sta je klaar om vrienden uitgebreid en gezellig warm te ontvangen. Niets is jou teveel. “Het leven is veel te kort” zeg je dan wel eens. Je hebt gelijk.
Je bent zo’n bijzonder goede en getalenteerde fotografe, Sarah. Jouw portretten zijn ronduit schitterend. Je houdt van portretten, je houdt van kinderen . Je houdt van mensen en duizenden mensen houden van jou.
Je bent zo’n bijzonder aangename en goedlachse fietsvriendin, Sarah. Zo’n …. op alle fietsweekends in de Ardennen. Zo’n dappere doorzetter in Davos.
Je bent zo bijzonder positief en dankbaar, Sarah. Je geniet met volle teugen van de leuke, simpele dingen. Dat zal ons blijven inspireren en zo blijf je voor altijd onder ons.

Je bent zo bijzonder Sarah. Zoals je was, zoals je bent, zoals we jou altijd hebben gekend.
Je bent nu een fonkelend sterretje voor ons allen aan de hemel. Straal maar Sarah, met jouw hemelse schoonheid.
Ga nu maar Sarah, hier neemt Tom het van je over. Tom staat nu voor de steilste couloir, de hoogste bergtop en de moeilijkste golf. Je kan je echter geen betere papa dromen voor die 4 schatten van jou.
Het komt wel goed Sarah, met Tom, Ibe, Lander, Aude en Oliver. En wij , jullie fietsvrienden sinds jaar en dag, gaan daarbij helpen.
We zullen jou nooit vergeten, lieve Sarah, voorbeeld die je was, die je bent en zoals we jou steeds hebben gekend.

Sarah,

We zouden in juli een smsje sturen om af te spreken…

…Altijd in januari en in juli, om onze verjaardagen te vieren, om bij te praten, om herinneringen op te halen aan onze humanioratijd, om ons hart te luchten over onze ‘kleine zorgen’. Maar vooral om ons geluk te delen.

Allebei droomden we van een gezinnetje met (veel) kindjes. Op één van onze uitjes, in januari was het, bespraken we of we het bij drie zouden houden of er toch een vierde zou bijkomen. Bij jou zijn het er vier geworden!

Volgend jaar doet mijn dochter Yana haar eerste communie, ik ben geïnspireerd door het kleedje dat jij voor Ibe maakte, eenvoudig met zelf opgenaaide roosjes op. Je hebt me verteld waar ik alles kan vinden…

Het is ondertussen al een tijdje geleden, de vijfde humaniora. Dan kwamen we in dezelfde klas terecht, jij werd mijn boezemvriendin.

Op zomerdagen gingen we naar Zeebrugge. Met onze fiets, later jij met je brommertje en ik ernaast met de fiets zodat je me vooruit kon trekken, nog later gingen we met je autootje.

Wanneer je ouders een avondje uitgingen, kwam ik bij jou logeren in Sint-Kruis. Dat was spannend, we gingen dan naar de Eiermarkt in Brugge. Met onze fiets/brommertje/autootje.

Twee keer zijn we op catamarankamp gegaan. Toen we aankwamen op ons kamp hadden we direct in de mot wie de leuke en de niet leuke van de groep gingen zijn. Toen we op de catamaran in zee oefenden, en de leraar zei dat we moesten kapseizen, verstonden we het niet omdat we liever droog bleven. ‘Comprenons pas!’, terwijl de rest van de groep al in het water lag en hun catamarans omgekeerd in de zee dobberden.

Het is nu volop zomer, ik zie ons nog zitten aan het strand, eerst samen als humaniorameisjes, later met onze kroost, soms met Tom en Bruno.

Het was allemaal zo mooi, je betekende zoveel voor mij en ik mis je heel erg.

Sarah

zwinneblomme
zwevend zwoele kus

mama van vier eendjes
waggelend onder je trotse vleugels
nauwelijks dons en nu al uit de veren

zo speciaal en zo normaal
wat is dit allemaal?

in ons fotografisch geheugen
sta jij gegrift:
miss natural beauty

een standbeeld
voor een voorbeeld

onthullend om mee uit te pakken
bij familie, vrienden en collega’s

je neemt weer tijd voor iedereen
niets is veranderd
niets is hetzelfde

de overtreffende trap van gemis
de hemel

Mama, 'k heb voor jou dit doosje
omdat het jouw feestdag is
'k denk dat jij nu wel wil weten
wat er in mijn doosje zit
kom maar eens voorzichtig piepen
open nu maar vlug het touw
'k heb het helemaal zelf gemaakt
speciaal voor jou!

Een kusje op je haren,
twee kusjes op je mouw,
drie kusjes om te zeggen,
hoeveel ik van je hou.
Vier kusjes op je wangen,
vijf kusjes in je nek,
zes kusjes om te zeggen,
'k vind je helemaal te gek!

Dag allerliefste mama,
Ik vind je heel lief en leuk als je samen met mij op reis gaat, als je me knuffelt voor het slapen gaan en al je een verhaaltje vertelt.
Dank je voor al die keren dat je zo lief voor mij bent.
Ik weet dat je niet graag hebt dat ik de speelkamer niet opruim en dat ik teveel rommel maak, maar ik zal mijn best doen.
Wat ik je nog wil zeggen : ik wil je nooit missen!
Je kapoen Ibe.

Mijn allerliefste Sarah,

Wat waren we gelukkig samen, in perfecte harmonie.
Beangstigend, zeiden we elkaar soms. Terecht, blijkt nu.

Geboren voor elkaar. Spontane liefde, zo moeiteloos, zo natuurlijk, zo echt…
Je straalde altijd, we straalden altijd. Dat zag iedereen.
Je blik, je glimlach, ontwapenend, vertederend, je bracht me steeds tot rust.
Hoe diep gaat onze liefde? Onbeschrijfelijk diep.
“Op onze eeuwige liefde”, hoeveel keer hebben we daar niet op geklonken.
Ze is eeuwig, maar van veel te korte duur hier op aarde…

Jij was mijn fundament, mijn houvast, mijn rots, waarop ik mocht bouwen. Fundamenten voor een paleis, totaal overgedimensioneerd voor mijn huisje.
Je stimuleerde me om als mens te groeien, bij te bouwen. En je fundamenten groeiden dubbel mee.
Door jou kon ik de wereld aan, met de glimlach, samen. Voor jou hoefde dit niet, de wereld lag aan je voeten. Zo enorm geliefd bij echt iedereen,
de verpersoonlijking van goedheid, bescheidenheid en hartelijkheid.
Volmaakt voor mij.

Onze liefde groeide verder. Vier schatten van kindjes, Ibe, Lander, Aude en Oliver. Onze liefde doorgetrokken naar de kindjes, oneindige liefde. Wat een mooi gezinnetje, twee meisjes en twee jongens, mooi geschrankt, een lieve zorgende mama en een spelende papa. Het doel en de zin van het leven.
Een perfect gelukkig gezinnetje, genietend van elkaar, dat waren we.

Waarom zijn we uit elkaar gerukt. Waarom nu, en niet aan 80, wanneer we onze taak volbracht hebben, onze kinderen grootgebracht?
We gingen voor 10 keer 10 jaar samen, die laatste zaterdagavond… die heerlijk romantische zaterdagavond. Je was zo mooi. We waren nog zo verliefd.
In goede en kwade dagen. Kwade dagen zijn er in 10 jaar niet geweest, tot nu… maar tegen dergelijke kwade dagen kunnen we niet op… we zijn zo machteloos.

Erger dan dit kan niet. Hoe moet het verder nu? Ik ben zo ontzettend ongelukkig.
Het is onmenselijk, ondraaglijk, helemaal niet eerlijk.
Wat zie ik je graag. Ik voel me zo alleen, ik mis je. Onze kindjes missen je.
Ik voel me zo leeg, waggelend op los zand.

Maar ik heb het je in het ziekenhuis beloofd : ik zal voor onze schatjes zorgen, zoals we dat samen altijd gedaan hebben. Je leeft verder in hen. Je bent hen.
We hadden het moeten samen beleven, alles was zo goed gepland.
De puzzelstukjes vielen perfect in elkaar.
Het mag niet zijn… waarom toch?
Je bent nu een sterretje aan de hemel. Help je me van daarboven?
Ik zal onze eeuwige liefde hiervoor echt heel hard nodig hebben.

Ton amour,
Tom